168 سرنشین هواپیمای كاسپین در مسیر تهران- ايروان که تمام اعضای تیم ملی جودو نوجوانان ایران هم جزوشان بودند؛ امروز روی آسمان قزوین آتش گرفتند.

خبرگزاری‌ها از صبح تا به حال دارند پیام تسلیت مقام‌های دولتی را منتشر می‌کنند. همه متاسف‌اند لابد. پی‌گیری می‌شود از خلبان و خدمه‌ای که جنازه‌هایشان هم به زمین نرسیده.
اقدام بعد هم حتما اختصاص قطعه‌ای در بهشت زهرا به نام کشته‌شدگان این پرواز و به خصوص اعضای تیم ملی جودو است. شاید قطعه ورزشکاران نام بگیرد یا جودوکاران. مثل قطعه خبرنگاران پرواز سی 130 که شده است قطعه اهالی رسانه برای خودش.
شاید هم گوشه راست یا چپ صفحه تلویزیون‌هایمان را یکی دو روزی نواری سیاه بپوشاند. مجلس ختم عمومی می‌گیریم. عزاداری می‌کنیم چند روزی. ممکن است چند هفته‌ای مسافران ارمنستان هم کم شوند و یا مشتریان پرواز کاسپین.
اوضاع که روبراه شد همه فراموش می‌کنیم؛ هم نام قطعه‌های بهشت زهرا را، هم نام پروازها را. باید هم فراموش کنیم بهشت زهرا جای مردگان است و بلیت‌های کاسپین و ماهان و دیگر ایرلاین‌های ایرانی مال ما.
بلیت می‌خریم، چمدان می‌بندیم، از گیت پرواز رد می‌شویم، عوارض خروجی‌مان را در بانک فرودگاه که برای راحتی کار ما آنجاست پرداخت می‌کنیم؛ بسم‌الله می‌گوییم و می‌رویم. اگر خدا خواست برمی‌گردیم و اگر نه که حرفی نیست...       

بیست چند ساعت پیش جایزه ویژه هیات داوران چهل‌وچهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم کارلووی‌واری را گرفت.

این فیلم را دوست دارم و خوشحالم که این گوی را در دست کاهانی می‌بینم.
خبر کامل را در پایگاه خبری فیلم کوتاه نوشتم.

دلم می‌خواد ذهنم را خالی کنم از همه‌ی این روزها. دلم می‌خواد کوله‌پشتیم را بردارم و برم دربند. دلم می‌خواد برم کنار رودخانه بشینم و پاهام را توی آب فرو کنم. دلم می‌خواد نفس بکشم با صدای آب.
دلم می‌خواد یک‌فال گردوی تازه بخرم. دلم می‌خواد گردوها را بی‌نمک و پوست‌نکنده بخورم. دلم می‌خواد هیچکس نباشه کنارم. تلفنم زنگ نزنه اصلا. ایمیلی برام نیاد.
دلم می‌خواد برای همه‌ی بچه‌های خیابانی بسکین‌رابینز بخرم. دلم می‌خواد بهشان بگم خودشان بیان انتخاب کنند که «آسمان آبی» دوست دارند یا مثل من «کیت‌کت».
دلم می‌خواد موهام را های‌لایت شکلاتی کنم، مانتوی گشاد سفید بپوشم و النگوهای هندی دست کنم. دلم می‌خواد ذهنم را خالی کنم از همه‌ی این روزها...

کلمه‌ها با من راه نمی‌یان. نمی‌نشینند کنار هم. ذهن و انگشت‌ها و کیبورد با هم نمی‌خونند. هر کدوم ساز خودشان را می‌زنند. چرا این‌روزها نوشتن این‌قدر سخت شده؟

کی می‌تونه باور کنه؛ ولی این یک جوک نیست! پنجشنبه بعدازظهر «مایکل جکسون» در 50 سالگی و در حالی که تور جدید کنسرت‌هاش قرار بود به زودی شروع بشه، از دنیا رفت.

برو به تاريخ:

Short Film News
پایگاه خبری فیلم کوتاه
پندار
بنياد گلشيری
راديو زمانه
قاسم كشكولی